British Council เผยผลวิจัย Next Generation Thailand สำรวจมุมมองและความคาดหวังของเยาวชนไทย พบว่า 68% สนใจเริ่มต้นธุรกิจภายใน 5 ปี ขณะที่การเริ่มต้นธุรกิจยังมีข้อจำกัดหลายด้าน โดย 53% ระบุว่าขาดข้อมูลเกี่ยวกับโอกาสทางธุรกิจ และ 50% เข้าถึงแหล่งเงินทุนได้จำกัด
นอกจากเงินทุนแล้ว เยาวชนที่สนใจเป็นผู้ประกอบการยังขาดทั้งทักษะและประสบการณ์ โดย 46% ระบุว่าขาดทักษะด้านการเป็นผู้ประกอบการ 40% ขาดทักษะดิจิทัล และ 33% ขาดทักษะด้านเทคโนโลยี ทำให้การเริ่มต้นธุรกิจไม่ได้ขึ้นอยู่กับไอเดียเพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีทั้งความรู้ ประสบการณ์ และความพร้อมที่จะนำไอเดียไปพัฒนาเป็นธุรกิจจริง
ขณะเดียวกัน เมื่อมองกลับมาที่เส้นทางจากการศึกษาสู่ตลาดแรงงาน ผลวิจัยพบว่า ความสำเร็จทางการศึกษาเพียงอย่างเดียวไม่ได้รับประกันการจ้างงานที่มั่นคง โดยผู้สำเร็จการศึกษาบางส่วนต้องทำงานที่ไม่ตรงกับวุฒิหรือความสามารถ เนื่องจากยังมีช่องว่างระหว่างคุณวุฒิของผู้จบการศึกษากับความต้องการของตลาดแรงงาน
สิ่งที่เยาวชนให้ความสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่การมี “ใบปริญญา” เพียงอย่างเดียว แต่รวมถึง ทักษะที่นำไปใช้ในการทำงานได้จริงโดยทักษะด้านภาษาเป็นอันดับแรกที่ 43% ตามด้วยการแก้ปัญหา 38% การบริหารเวลา 35% ทักษะด้านดิจิทัลและเทคโนโลยี 34% และภาวะผู้นำ 30%
อีกด้านหนึ่ง 41% มองว่า การแนะแนวอาชีพเป็นส่วนที่ควรได้รับการปรับปรุงมากที่สุดในระบบการศึกษา เพราะการเตรียมความพร้อมเรื่องเส้นทางอาชีพยังไม่เพียงพอสำหรับการตัดสินใจเกี่ยวกับอนาคตการทำงาน
เมื่อวุฒิการศึกษาไม่ได้การันตีงานที่ตรงกับความสามารถ ขณะที่ตลาดแรงงานต้องการทักษะที่หลากหลายขึ้น การเป็นผู้ประกอบการจึงกลายเป็นอีกทางเลือกที่คนรุ่นใหม่ให้ความสนใจ แต่เส้นทางนี้ก็ยังมีข้อจำกัดของตัวเอง ทั้งเงินทุน ข้อมูล ประสบการณ์ และเครือข่ายที่จำเป็นต่อการทำธุรกิจ
โดยเฉพาะเยาวชนในต่างจังหวัดและพื้นที่ชนบทที่ยังเข้าถึง Ecosystem สำหรับผู้ประกอบการได้ไม่เท่ากัน ทั้งเงินทุน การฝึกอบรม ระบบพี่เลี้ยง และโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล ขณะที่แหล่งเงินทุนสำหรับธุรกิจมีแนวโน้มให้ความสำคัญกับผลิตภัณฑ์หรือบริการที่ใช้เทคโนโลยีเป็นฐาน ทำให้ธุรกิจขนาดเล็กหรือกิจการที่ไม่ได้เน้นเทคโนโลยีเข้าถึงเงินทุนได้ยากกว่า
สิ่งที่เกิดขึ้นจึงไม่ใช่แค่คนรุ่นใหม่ “ไม่อยากทำงานประจำ” หรือ “อยากเป็นเจ้าของธุรกิจ” แต่กำลังเห็นการเปลี่ยนแปลงในวิธีคิดเรื่องอนาคตการทำงานของเยาวชนไทย จากเส้นทางที่เคยให้ ปริญญาเป็นหลักประกันของโอกาส ไปสู่การให้ความสำคัญกับ ทักษะ ความสามารถในการสร้างรายได้ และการสร้างเส้นทางอาชีพของตัวเอง
ท้ายที่สุด การทำให้คนรุ่นใหม่สร้างอนาคตด้วยตัวเองได้ อาจไม่ได้อยู่ที่ว่าพวกเขามีความพร้อมแค่ไหน แต่อยู่ที่ว่าพวกเขาเข้าถึงเงินทุน ความรู้ และโอกาสได้มากน้อย และทั่วถึงเพียงใด โดยไม่ใช่เพียงคนที่มีความพร้อมอยู่แล้ว หรือคนที่อยู่ในพื้นที่ซึ่งเข้าถึงโอกาสเหล่านี้ได้ง่ายกว่า
